وبلاگ، جهانی برای" ما"

سوسن احمدگلی

وبلاگ صفحه ای ست برای گفتگویی با جهان اینترنتی. یعنی که اینجا گوشی برای شنیدن نیست و من صدای خود را به امواجی می سپرم که نمیدانم از کجا میآیند و به کجا میروند . من فقط میدانم که انگشتی بر روی این نام کلیک خواهد کرد و حرف های مرا خواهند خواند.

پس من دیگر تنها نیستم و کسی مرا خوانده است.

وبلاگ ها مراهم غم گین میکنند و هم شادمان.

غمگین میشوم زیرا میبینم که تنهایی انسان، هر روز گستردهتر میشود تا جایی که دیگرهیچ پیرامونی برای آن نمیتوان متصور شد و شادمانم که اگر چه پیرامون این تنهایی، هم از درون تنگ تر میشود و هم از بیرون گستردهتر، اما کهکشان هنوز عرصهی امیدیست که صدایی را به گوشی میرساند.

این جهان متراکم و از هم متلاشی شونده نیاز ما را به رسیدن به یکدیگر و با یکدیگرهرگز نخواهد زدود. زیرا ما در این رسیدن است که خود می شویم. خودی که تعریف آن با دیگری ست و بی آن یکی، این یکی نیزمعنایی ندارد.

بازگشتwww.perslit.com